- Od najmłodszych lat - Uśmiechnęłam się - Mieszkam z ojcem, jakieś 5 ulic dalej - Wyjaśniłam
- No to ja mieszkam trochę dalej - Odwzajemnił gest - Ale przynajmniej znasz tutaj wszystkich
- No, znam większość - Przyznałam - Ale ciężko znać wszystkich, cały czas ktoś się wprowadza, a ktoś inny wyprowadza - Wzruszyłam ramionami - Jesteśmy w parku - Usiadłam przy fontannie, aby choć trochę się ochłodzić
- Całkiem tutaj ładnie - Przyznał siadając obok mnie
- Trochę dalej jest las, a w nim jezioro, ale to musielibyśmy jechać rowerami, bo po nogach to nam zejdzie dobre dwie godziny, jak nie dłużej
?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz