Od Maksa

Siedziałem przy stole, dookoła były kredki, przygotowywałem obrazek dla taty. Mama gotowała kolację.
- Maksiu, skarbie, sprzątaj powoli, zaraz będzie kolacja, tata wróci. - powiedziała uśmiechając się do mnie lekko.
- Dobrze, dobrze mamusiu. Zaraz skończę.
Dokończyłem kolorować portret naszej rodziny, schowałem kredki do pudełeczka i poszedłem je zanieść do góry, do swojego pokoju. Nagle usłyszałem trzask drzwiami, głos taty a nagle huk.... jakby ktoś strzelił, krzyk mamy.
- Maks, schowaj się i siedź cichutko. - miała łzy w oczach.
- Co się stało? - również zachciało mi się płakać.
- Schowaj się.
Tak też zrobiłem, schowałem się pod łóżko. Nagle ktoś wszedł do pokoju, w jednej chwili strzelił z pistoletu. Nagle mama upadła, z jej czoła ciekła krew, widziałem jej martwe oczy. Zakryłem usta dłonią, aby nie krzyknąć. Widziałem jego buty, chodził tuż obok łóżka.
- Chodź tu szczylu! - warknął grubym głosem.
Z tego całego stresu, straciłem przytomność. Gdy się ocknąłem, nikogo już nie było. Mama leżała martwa, tata też... z nagrań z monitoringu domu, wyłapałem mordercę i wydrukowałem jego zdjęcia (Tak, umiałem to robić ponieważ byłem bardzo inteligentnym dzieckiem xd) poszedłem na policję jednak... nikt mi nie uwierzył.
Nagle się obudziłem, znów ten sam sen... westchnąłem głęboko. Myślałem, że nowe miejsce choć na jedną noc, odpędzi ten sen, ale nie. Po południu wziąłem swoją deskę surfingową i poszedłem popływać.
***
Siedziałem przy brzegu, wpatrując się w fale. On gdzieś tu jest, ale to miasto jest takie ogromne... może to być każdy. Niby mam zdjęcie, ale jest stare... może wyglądać zupełnie inaczej. Nagle dostałem patykiem w głowę.
- Ała. - mruknąłem łapiąc się za miejsce, w które dostałem.

- Bardzo cię przepraszam! - usłyszałem nagle. - Przypadkowo... tak poleciał. - wyglądała na lekko... zawstydzoną? Coś w tym stylu.

- Nic się nie stało. - uśmiechnąłem się lekko.

?